به گزارش دبیرخانه شورای گفتوگو ،بخشی از ناکارآمدی حمایتها ناشی از ابهام در اختیارات استانداران و مدیران استانی است.
وقتی مدیر محلی نداند تا کجا اختیار تصمیمگیری دارد، طبیعی است که برای کوچکترین موضوع منتظر دستور مرکز بماند. این انتظار در شرایط عادی شاید قابل تحمل باشد؛ اما در بحران هزینهساز است.
بخش خصوصی خواستار شفافسازی اختیارات استانی و تسریع در تفویض اختیار شده است.
پرسش اصلی این است؛ آیا اقتصاد بحران را میتوان صرفاً از تهران مدیریت کرد؟
واقعیت این است که بحران در همه استانها شکل یکسانی ندارد. آنچه برای بندر، منطقه صنعتی یا مرز تجاری اهمیت دارد، الزاماً همان مسئله تهران نیست.
اقتصاد بحران به تصمیمگیری سریع نزدیک به میدان نیاز دارد. بحران منتظر تأییدهای چندلایه از مرکز نمیماند؛ و در اقتصادی که هر ساعت تأخیر میتواند به توقف تجارت یا تولید منجر شود، فاصله تهران تا استانها گاهی به اندازه خود بحران پرهزینه است.